ბრიტანეთის ურთიერთობა შეერთებულ შტატებთან განსაკუთრებულია. ჩვენი კავშირები უფრო ღრმაა, ვიდრე მთავრობები, უფრო ძლიერია, ვიდრე პიროვნებები და მდგრადია იდეოლოგიური მოდის მიმართ. თუმცა, კირ სტარმერის ლიდერობის პირობებში, ამ ოდესღაც ურყევ ორმხრივ პარტნიორობას საფრთხე ემუქრება, რომ სერიოზულად დაზიანდეს, - წერს ბრიტანული გამოცემა The Spectator-ი სტატიაში სათაურით სტარმერი ანადგურებს „განსაკუთრებულ ურთიერთობას“.

სიმართლე ის არის, რომ სტარმერი ბრიტანეთის ფუნდამენტური ინტერესების საწინააღმდეგოდ მართავს ქვეყანას. ამერიკიდან, საგანგაშო გაცნობიერება მკვიდრდება: სტარმერი პირველი პრემიერ-მინისტრია, ვინც კი გვახსოვს, რომელიც ატლანტიკურ ალიანსს განიხილავს არა როგორც სტრუქტურულ აუცილებლობას, არამედ როგორც არჩევით, ნებაყოფლობით საკითხს.

როდესაც დონალდ ტრამპმა ირანის დაჩქარებული ბირთვული შესაძლებლობების წინააღმდეგ სარწმუნო შეკავების პოლიტიკის აღდგენა დაიწყო, მან ეს ღიად და მიზანმიმართულად გააკეთა. გზავნილი ერთმნიშვნელოვანი იყო: შეერთებული შტატები მზად არის იმოქმედოს, თუ დიპლომატია მარცხს განიცდის და ბირთვული გარღვევა გარდაუვალი აღმოჩნდება. ამ კრიტიკულ მომენტში სტარმერმა არჩევანი გააკეთა: ბრიტანეთის მთავრობამ უარი თქვა ნებართვაზე, რომ აშშ-ს გამოეყენებინა გაერთიანებული სამეფოს სამხედრო ბაზები ირანზე შესაძლო დარტყმების მხარდასაჭერად. ერთობლივი ობიექტებით სარგებლობის მრავალწლიანი პრაქტიკა განიხილეს არა როგორც ავტომატური უფლება, არამედ როგორც პირობითი საკითხი. სამართლებრივი რევიზია ოპერატიულ მზადყოფნაზე მაღლა დადგა. თავშეკავებამ შეკავებაზე გაიმარჯვა. ვაშინგტონში ეს შენიშნეს.

RAF Fairford-ის ავიაბაზა, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მასპინძლობს აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალებს, და დიეგო-გარსია - გაერთიანებული სამეფოსა და აშშ-ის ერთობლივი სამხედრო ბაზა ჩაგოსის არქიპელაგზე - ზუსტად ამგვარი მომენტებისთვის აშენდა და ნარჩუნდებოდა.

ისინი წარმოადგენენ ოპერატიულ ინსტრუმენტებს, რომლებიც შექმნილია კრიზისის ესკალაციის დროს სარწმუნო შეკავების უზრუნველსაყოფად. ბრიტანეთის წინა მთავრობებს, იქნებოდა ეს „ლეიბორისტული“ თუ „კონსერვატიული“, ესმოდათ, რომ ამ ბაზების ფასეულობა წნეხის ქვეშ მათი მოქმედების პროგნოზირებადობაში მდგომარეობდა. თუმცა, სტარმერმა არჩია ყოყმანის შემოტანა იქ, სადაც ადრე ინსტინქტი დომინირებდა.

ერთობლიობაში, ეს გადაწყვეტილებები წარმოადგენს გადახვევას იმ მოდელიდან, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში, მთავრობების ცვლის მიუხედავად ნარჩუნდებოდა. ჰაროლდ უილსონი არ ეთანხმებოდა ვაშინგტონს ვიეტნამის საკითხში, თუმცა ატლანტიკური ჩარჩო შეინარჩუნა. მარგარეტ ტეტჩერი ამერიკულ სიმტკიცეს უჭერდა მხარს, თუმცა ამავდროულად ბრიტანეთის სუვერენიტეტსაც იცავდა. ტონი ბლერი ამერიკის შეერთებულ შტატებს ერაყსა (და ავღანეთში) უზარმაზარი შიდაპოლიტიკური ფასის ფასად დაუდგა გვერდით. ის ლიდერებიც კი, რომლებიც სკეპტიკურად იყვნენ განწყობილნი კონკრეტული ამერიკული ოპერაციების მიმართ, ინარჩუნებდნენ ფუნდამენტურ დაშვებას, რომ ბრიტანეთი სტრუქტურულად ატლანტიკური ქვეყანა იყო. სტარმერმა კი ეს ზღვარი გადაკვეთა.