ჩემი მოკრძალებული აზრით, ნესტან-დარეჯანის კრიტიკოსთან აკადემიურ დისკუსიაში შესვლა შეცდომაა. არა იმიტომ, რომ მსოფლიო ლიტერატურა ამის მსუყე საფუძველს არ იძლევა (ასით ნოლზეა ამ კუთხით ანგარიში). მთავარი, მოტივაციაა - რატომ თქვა ის, რაც თქვა. მოტივაცია კი, ჩემი აზრით, კულტურული დომინანტისგან გამიჯვნა, ანუ ეროვნული კონსენსუსიდან დემოსტრაციული გასვლის მცდელობაა. ვეფხისტყაოსნის პერსონაჟი მხოლოდ საბაბია ამისთვის. ისევე, როგორც, სხვა შემთხვევებში, ერეკლე ან თამარი. როგორც არ უნდა ეცადნონ, კრიტიკული აზროვნების კულტივაციით (კარტეზიანული, ჯანსაღი სკეფსისით) შენიღბონ საკუთარი მოტივაცია, ჭირი თავს არ მალავს: "პლებსი (უმრავლესობა) რაზეც შეთანხმდით, სწორედ იმას დავარტყამთ ეპატაჟურად, რადგან ჩვენ ვართ მარილი ამა სოფლისა - მარგინალური, მაგრამ სიმპატიური (გონიერი, პროგრესული) უმცირესობა". ზიზღი და ამპარტავნებაა საფუძველთა საფუძველი ამ ამბავში და არა სხვა რამ...-წერს ლაშა ნაცვლიშვილი.